26 Mart 2017 Pazar

Ben nasıl alıştım?


Hayvanlardan (benim gibi) çok korkan ve nasıl alıştığımı yazmamı rica eden arkadaş için instagramdaki yazımı burada da paylaşayım istedim 😍❤️🐾
-----------------------
Ben apartman çocuğu olarak büyüdüğüm için sanırım, hayvanlardan ölesiye korkardım. Evimizin önü çocuk parkıydı (sadece kaplumbağaları hatırlıyorum) her yaz kısa bir süre köyde de kalırdım ama bunların korkuma bir faydası yoktu.
İlginçtir; köy kökenli büyüklerim başta, hiç kimse bu konuda yönlendirmedi beni. Sevmem için bir girişimde bulunmadılar fakat dalga da geçmediler. Öyle bir konu yokmuş gibi sanki. Bu hala çok tuhafıma giden bir ayrıntıdır bakın.
En sevdiklerim: kitap ve dondurma. Bu meslekleri icra eden bir eşim olsun isterdim. Aman Allah'ım! Bir veterinerle evlendim. Bu pek hoşlanmadığım bir sürpriz oldu işin doğrusu.
 (Şimdiki hayalim: kedili sahaf olmak artı dondurma sevgim bitti)

9 Ocak 2015 Cuma

Başlıksız



Diğer blogumdan farklı olarak,
burayı şimdi olmayan kedilerimin unutulmaya yüz tutan hatıralarını anlatmak için açmıştım.
Bütün hikayelerini...
Bana kattıklarını...
Onlardan öğrendiklerimi...

Fakat kilit nokta şu:
"Şimdi olmayan kediler"
Yani hikayenin sonu hüzünlü.
Hatta, aniden gelen hüzün.

Bu okuyanları çok üzdü.
Bazıları demedi ki:
Bu kedi sevildi..
Çook sevildi...
İhtimam gösterildi...
Bakıldı..
Mutlu yaşadı...
Mutlu gitti.

"Aaay ben çok üzüldüm, çünkü ben çok merhametliyim de"
Evet biz değiliz sanırım ona göre...

Her canlı Allah ona ne kadar ömür verdi ise onu yaşar.
Benim buna inancım sonsuz. Hiç bir canlının ömrünü bir nefes dahi uzatacak güç insaoğlunda yok.

Ve bu ayrılık geçici bir ayrılık. Bir gün kavuşacağız bütün sevdiklerimize inşallah..
Bunun farkında olmak  -başkalarını bilmem- beni çok sakinleştiriyor.

---------------
Bir gün yine devam edeceğim inşallah.
Devam etmek istiyorum.

Şimdilik hikayelerin komik ve 'acısız' yönlerini  ara ara instagram da paylaşıyorum.
---------
Ekim 2017 güncelleme: Yanımda olan, yaşayan canlarımdan, paylaştıklarımın çoğunun başına üzücü şeyler geldiği için instagram sayfamı dondurdum.
-----------
Mart 2018 instagrama döndüm.

24 Ağustos 2013 Cumartesi

Her eve bir kedi


Bu fotoğraf - geçmişten bir hatıra- ev halimiz.
Şimdi Carrefour bana dedi ya "sen ot yemez insan kızı" diye. Muhtemelen beni sıkı bir etobur sandınız. Severim evet, ama ben  eeen çok üç beyazı severim maalesef. :)  Ayrıca bir de kahvaltı olayına  aşığım.:)
Bu fotoğraf: mutfakta değil, yemek masasında da değil, rahat rahaat  uzuun uzuuun kahvaltı yapmak için portatif masayı  koltukların önüne koyup ta sofra kurmamı görüntülüyor. Tabi bu olaya brunch diyoruz malum. :P (Fotoğrafın tarihi 8-12-2010 saat 11.35)


5 Ağustos 2013 Pazartesi

İlk kedim Maydanoz Hanım

Maydanoz?????  O da kim?
Bu evde sürekli seslenilen 2 isim vardı. Ben beğendiğimi seçtim! 
Bu evin oğlunun adıymış, orası beni ilgilendirmez efendim! 
Benim saf hizmetçiler uzun süre benim adımı öğrenmediğimi sandılar. Asıl bir türlü anlamayan kendileriydi. Halbuki ben o ismi her seslendiklerinde koştum;  kucaklarına göğüslerine artık neresi müsaitse, oraya yerleştim. 
Ne kadar geç uyandılar Allah'ım yaaa! Sonunda farkettiklerinde eee el mecbur, bana o isimle seslendiler. Oğlan bu duruma bir kızsın, bir sinirlensin!  Maydanoz adı ona kaldı çünkü.