9 Ocak 2015 Cuma

Başlıksız



Diğer blogumdan farklı olarak,
burayı şimdi olmayan kedilerimin unutulmaya yüz tutan hatıralarını anlatmak için açmıştım.
Bütün hikayelerini...
Bana kattıklarını...
Onlardan öğrendiklerimi...

Fakat kilit nokta şu:
"Şimdi olmayan kediler"
Yani hikayenin sonu hüzünlü.
Hatta, aniden gelen hüzün.

Bu okuyanları çok üzdü.
Bazıları demedi ki:
Bu kedi sevildi..
Çook sevildi...
İhtimam gösterildi...
Bakıldı..
Mutlu yaşadı...
Mutlu gitti.

"Aaay ben çok üzüldüm, çünkü ben çok merhametliyim de"
Evet biz değiliz sanırım ona göre...

Her canlı Allah ona ne kadar ömür verdi ise onu yaşar.
Benim buna inancım sonsuz. Hiç bir canlının ömrünü bir nefes dahi uzatacak güç insaoğlunda yok.

Ve bu ayrılık geçici bir ayrılık. Bir gün kavuşacağız bütün sevdiklerimize inşallah..
Bunun farkında olmak  -başkalarını bilmem- beni çok sakinleştiriyor.

---------------
Bir gün yine devam edeceğim inşallah.
Devam etmek istiyorum.

Şimdilik hikayelerin komik ve 'acısız' yönlerini  ara ara instagram da paylaşıyorum.
---------
Ekim 2017 güncelleme: Yanımda olan, yaşayan canlarımdan, paylaştıklarımın çoğunun başına üzücü şeyler geldiği için instagram sayfamı dondurdum.